Sir Laurens van der Post in de documentaire Hasten Slowly

Op mijn manier er toe doen, in Nederland en Turkije ~>

Een klein stukje uit haar blog om je te verleiden daar verder te lezen:

Liefde delen is helen – doe je mee? Oproep!

Nu twee dagen geleden bij mij borstkanker is gediagnostiseerd, ziet mijn leven er plotseling heel anders uit. De komende periode staat mijn genezing voorop. Op dit moment zijn het nog onzekere tijden omdat het behandelplan nog niet rond is en afhankelijk is van allerlei onderzoeken.

Het klinkt misschien vreemd, maar ik heb niet het idee dat de grond onder mijn voeten uitslaat, of dat ik in een diep dal ben gevallen. Ik ben zelf een beetje verbaasd van de moeiteloze manier waarop ik dit nieuws tot me heb genomen. Het voelt een beetje alsof het zo moest zijn. Mijn lief vindt het onzin, ik heb gewoon pech gehad en dat zullen heel veel mensen denken. Misschien is dat ook wel zo.

Lees verder op Verander je Wereld

Hartelijke groet,

Carolien

Het leed in het verhaal,  de verhalen, die daar achter schuilen, moet ongekend zijn. Verschrikkelijk! Ook nog kinderen om het nog schrijnender te maken, alsof dat kan. Mijn God wat vind ik de resonans van het leven pijnlijk op momenten als deze.

Als ik wat stoom afgeblazen heb op twitter, mezelf als op ramkoers ervaar, ondertussen gebakkenluchtballonnen doorprikkend, beginnen de druppeltjes sterrenstof binnen te dwarrelen;  in de vorm van lieve, gekke en zinnige tweets. Feitelijk waren enkele sterren er ook al, één in mijn favorietenbox van @Elja1op1 opgeslagen om na te lezen, en een in mijn mailbox van Jan Kortie. Allebei over dezelfde TedTalk van Brene Brown, over kwetsbaarheid en de gevoeligheid van ons hart en ons verlangen naar verbinding en deel uit te willen maken van een groter geheel. Of althans, zoals ik het zie, onszelf te ervaren als deel van een groter geheel, door die verbinding. Die opname, die ik bij deze ook buitengewoon aanbeveel, maar vooral wat tweets erover, waren weer aanleiding voor een mini-ramkoerservaring omdat een medegenoot mijn Engelse tweets ter discussie stelde. Zoals dat zo vaak gaat als ik direct ben, werd mijn respons ervaren als agressief. Ik kan het me voorstellen, geenszins mijn bedoeling en na een poging dat op te helderen, is ook dat een deel van de ervaring van vandaag….

Wholeheartedness, want daar gaat de TedTalk over, is al jaren mijn stokpaardje en tegelijkertijd mijn zwakke, o nee, kwetsbare plek. Want zoals ook Brene Brown benadrukt: we kunnen ons hart niet alleen voor de negatieve emoties sluiten, de negatieve gevoelens of pijnlijke ervaringen. Als het hart op slot gaat of zich wapent, doet het dat ook voor de fijne dingen des levens, voor de intieme contacten, voor het ervaren van werkelijk diepe verbinding, die ertoe doet, die een verschil maakt.

Mijn hart voelt op dit moment als een draaideur, een kaleidoscoop, een carrousel in slowmotion, alles komt nog eens langs, wil gevoeld worden, of ik dat nou leuk vind of niet. Mijn oorspronkelijke bedrijfsnaam Walk Your Talk - do as you say -, en de daaraan verbonden visie van Ruthless Compassion, roept me toe.  Iets vraagt om een herijking in mij, om mijzelf nog diepgaander dan anders langs mijn eigen lat te leggen, en zonder nog precies te weten waar het over gaat, en al zeker niet waar het naar toe gaat, gaat het wel over mijn Wholeheartedness en mijn verlangen naar verbinding, beyond the stars and back. Werk of privé, misschien wel werk én privé. Nederland of Turkije, misschien wel allebei.
Soms is daar een afscheid voor nodig, ook als alles erop wijst dat je bij elkaar hoort, en ook als de seks alle statistieken het zwijgen oplegde.

Onderzoek. Loslaten. Open handen. Open hart. We zullen zien.

If she‘s amazing, she wont be easy.
If she’s easy, she wont be amazing.
If she’s worth it, you wont give up.
If you give up, you’re not worthy”.

As je weet van wie deze quote is, hoor ik het graag…
misschien ook wel van Abraham Cowley

“A mighty pain to love it is,
and ‘tis a pain that pain to miss;
but of all the pains,
the greatest pain is to love,
but love in vain”.

Abraham Cowley

Met drie jaar stond ik op de tafel bij mijn oma in de huiskamer luidkeels ” I love you, yeah yeah yeah” te zingen.  Met een Twistketting om die ik van mijn moeder had gekregen. Mijn oom speelde piano bij The Jets en het was overal muziek wat de klok sloeg. Helaas helaas mocht dat niet voortduren. Door een verhuizing kwam ik op een streng katholieke en pedagogisch onverantwoorde school in Utrecht terecht en en daar werden creatieve en expressieve uitingen eerder de kop ingedrukt dan aangemoedigd. In de vijfde klas (groep 7) mocht ik tijdens de zangles wel mijn mond bewegen maar er mocht absoluut geen geluid uit komen, omdat ik ‘vals’ zong. Je zou zeggen: Waar is de zangles voor?”

Dat was dermate demotiverend dat ik dat, op zingen als ik alleen was na,  zo’n 20 jaar volgehouden heb – niet zingen, om vervolgens resoluut mijn verlangen achterna te gaan en zo een drieweekse vakantiebestemming koos waar ik op een van de Noorse eilanden 6 uur per dag liederen van over de hele wereld gezongen heb.

Ik ben nog steeds niet toonvast en kan absoluut geen teksten onthouden, maar ik kan inmiddels wel fijn en soms ook erg mooi zingen.  Na nu ook één jaar van de opleiding tot stembevrijder te hebben gevolgd, vind ik het heerlijk om ook anderen met schroom tot zingen, of vertwijfeling rondom eigen capaciteiten in die richting, tot grote hoogtes en vooral heel veel plezier te begeleiden.

Op 11 februari is er weer een “Zing je Ziel” dag in Maarssen en op 13 maart in Wageningen. Voor meer informatie, als je aarzeld, of als je iets meer wilt weten, neem ajb contact met me op!

Hartelijke groet en wie weet tot zings! Carolien

Zing je ziel in de praktijk
“Hoe zing ik als ik luister?”  “Wat is mijn eigen geluid?”

Van nature maken we graag geluid, Het is zelfs verbonden aan een diep gevoel van veiligheid. Kijk maar naar tevreden baby’s, en trouwens ook naar de ontevredenen, die maken pas herrie. Maar al te vroeg wordt dit vaak in de kiem gesmoord en leren we onze mond te houden, als het niet met spreken is dan toch wel met zingen. Als je geluk hebt gehad, ben je gestimuleerd om je stem te laten horen en te leren kennen en zing je misschien in een koor of solo, onder de douche of in de auto.  En zelfs dan kan het zijn dat je nog niet de dieptes van je eenvoud, liefde of kracht hebt geraakt met je eigen geluid.
Op deze dag zijn we ons eigen muziekinstrument, werken met en zonder tekst, af en toe zingen we een mantra, en je hoeft werkelijk geen noot te kunnen lezen!

Zing je ziel is voor wie?

Vooral als je denkt dat je niet kunt zingen, niet durft te zingen maar er wel naar verlangd of als je nieuwsgierig bent naar hoe je nu klinkt, na al die jaren niet gezongen te hebben.

Zing je Ziel is bevrijdend voor je emoties en voor je lichaam. Een leuk en speels ‘Lekker in je vel’ dagje uit!

Het  zou zomaar kunnen zijn dat je hardop zingend of zachtjes neuriënd thuiskomt.

Over de Zing je Ziel dag:

“Zing je Ziel heb ik ervaren als een warm bad, Carolien neemt je mee door gebieden die veelal onontgonnen en zelfs een beetje weggestopt zijn  (je eigen zangstem en plezier in zingen). Carolien’s benadering is enerzijds koesterend en anderzijds is zij ‘de schaamte voorbij’, waardoor je als vanzelf wordt aangemoedigd om je te openen. Op die wijze kunnen zich inzichten aandienen waar je mee verder kunt, maar in ieder geval geeft het een diepe ontspanning en ruimte voor emoties.”

15 maart 2010, Nikolet Z.

Praktisch:

Je doet maar

Ik had mijn ex verteld dat ik verliefd op iemand was. Niet iemand van het werk maar iemand die ik had ontmoet bij de paarden. Hem gezegd dat ik niet langer kon werken. Dat ik het niet meer kon velen aan mijn lijf en dat ik weg ging bij hem. Hij wilde niet dat ik ging en zei dat hij me zou doodschieten. Al die tijd heb ik mezelf voorgehouden dat ik wist dat hij me niet wilde doodschieten. Ik was ook niet bang. Maar ik was ook niet niet-bang. Ik voelde eigenlijk niks en vond alles best.

Later zei iemand eens dat het ontzettend moedig en dapper was dat ik weg ben gegaan. Maar ik was helemaal niet dapper. Ik voelde gewoon niks. Als hij maar voorzichtig was voor mijn hond en ik uiteindelijk maar gewoon kon gaan. Verder weet ik er niks meer van.

Alle detail volledig geblokt, volgens C. uit zelfbehoud. Afgescheiden. Volgens haar heb ik onbewust het juiste gedaan: niet reageren. Er niet tegen in gaan. Niet gillen. Geen enkele aanleiding geven aan hem om te in actie te komen. Oh… maar dat was dan niet bewust. Ik weet niet meer of ik op het moment zelf ook dacht dat hij me niet echt dood zou schieten, of dat ik me dat later heb bedacht. Ik kan de gevoelens en emoties of het gebrek eraan, niet meer goed in de tijd plaatsen.

Ook nu terwijl ik dit schrijf heb ik moeite om te geloven dat er een lading op zit. Ik merk wel dat ik ontwijkgedrag krijg. Ik wil andere dingen doen. Er niet over schrijven. Een stemmetje in mijn hoofd probeert me te overtuigen dat er geen lading op zit en alles wat ik nu doe, hoe ik er nu de aandacht op vestig, het alleen maar erger maakt dan het was. “Hij wou je niet dood schieten en je was niet bang. Je bent gewoon weggegaan en klaar. Verder niks aan de hand.”

De volgende dag, of was het twee dagen daarna? Dat weet ik niet meer precies. Ik had een kamer gehuurd. Dat had ik allemaal al geregeld voor ik wegging. Het was avond en de bel ging. H., de man waar ik verliefd op was, stond net in de gang en het was L. –  mijn toen nog niet ex-man-  die aanbelde. Hij was me gevolgd. Hij bedreigde H. en die maakte dat hij wegkwam. L. bleef op me inpraten en wilde niet weggaan.

Ik weet niet meer wat hij allemaal heeft gezegd. Ik geloof dat ik het op dat moment ook niet gehoord heb. Ik was totaal verdoofd en het kon me geen snars schelen wat hij wou. Hij liep nog steeds rond, met zijn pistool in zijn hand, maar ook dat drong niet echt tot me door. Hij zei iets in de trant van: “Als …(wat dat “als” was, weet ik niet meer) dán blijf ik gewoon hier”. “Ik ga niet weg tot je…” geen idee meer wat dat was. Zoals gezegd, ik herinner me lang niet alles meer. Ik dacht wel: “Best, je doet maar”. Ik had maar één kamer gehuurd, met een hoekbank waar ik ook op sliep.Ik ben op die bank gaan liggen en in slaap gevallen.
Wat L. heeft gedaan? Ik heb geen flauw idee. Hij had gezegd dat hij niet van plan was weg te gaan en dat hij zou blijven slapen. Ik geloof dat hij ook op de bank is gaan liggen. Maar het is allemaal niet tot me doorgedrongen. Ik ben echt gewoon in slaap gevallen en ’s-morgens was hij weg.
Inmiddels had ik ook een baantje op kantoor gevonden en daar was ik net sinds een paar dagen begonnen. Ik ben die ochtend gewoon naar mijn werk gegaan alsof er niks aan de hand was. Volgens mij ging mijn lijf op de automatische piloot gewoon zijn gang. Ik was er niet echt bij.

Ik lees het stukje over mijn ex net terug en ineens bedenk ik me dat hij wel geschoten heeft. Er zat een gat in de vloer en in mijn bed. En ik zei nog: “doe voorzichtig voor Pepijn” (Pepijn was onze hond). Het was niet gericht schieten maar zo’n beetje in het wilde weg. Als dreiging of zo. Heel onwerkelijk.

Carla

“Draag ik dit nou de rest van mijn leven met me mee?”

Haar lat ligt wat hoger dan gemiddeld. Zij vind 6 maanden toch wel het maximum om te rouwen om haar scheiding, “Het moet nu eens afgelopen zijn!” en ze wil ook  eindelijk wel eens ‘normaal’ met haar moeder om kunnen gaan terwijl moeders niet klaar is om haar los te laten in volwassenheid. Daar ligt nog een kluifje aan afscheid nemen van ouder-leunt-zwaar-op-kind patroon.

Op de vraag zelf kon ik haar alleen maar zeggen wat ik altijd zeg, en ook nu weer was dat, behalve een troost, tegelijk een bemoedigende opsteker en aanzet tot actie. Naast onze genetische blauwdruk is alles wat we meegemaakt hebben in onze kindertijd, en soms ook later,  nog als een platenspeler. Zeker als het emotioneel een grote of  soms zelfs traumatische impact heeft gehad. De grammofoonplaat met haar groeven en ribbeltjes, waarin de naald het vermogen heeft om tot het gaatje te gaan, zodat we ons slotakkoord kunnen zingen om in alle tevredenheid ons potentieel voor dit leven te voltooien.

Maar heel vaak schiet de naald ettelijke keren in ons leven over en meestal is dat terùg in een oude groef. Als we getriggert worden door iets of iemand biedt  ons dat de kans de plaat te poetsen of de aanleiding tot het terugschieten en de groef grondig te reinigen.
Als het, met wat voor inzicht, methode of levenswijze dan ook, lukt om dat laatste te doen, dan werkt dat precies zoals een composthoop: Een hoop afval die door de tijd, lucht en omstandigheden langzaam steeds verder afbreekt en transformeert naar vruchtbare grond.
Soms komt er afval bij, soms ook zijn delen veel langzamer of helemaal niet verteerbaar binnen aanzienlijke tijd. Maar overall kun je zeggen dat alles wat we meemaken uiteindelijk ook in ons én andermens voordeel kan werken en gáát werken als we het de kans geven én ons daar voor inzetten met ‘whatever it takes’

Ik ben heel benieuwd naar hoe anderen, jij, daarover denken. Vind je jezelf of anderen al gauw een zeur of voel je dat je eindeloos lang in dezelfde groef bent blijven hangen? Wat heeft jou in je leven het meest geholpen om heftige ervaringen verwerkt achter je te laten? Kortom, hoe kijk jij ertegenaan?

Wat ze met elkaar gemeen hadden, was hun bevlogenheid voor hun vak, hun rechtvaardigheidsgevoel, het openstaan voor ongewone oplossingen en in het algemeen een onorthodoxe aanpak.

Door de combinatie van betrokkenheid, eigengereidheid en vakkennis ging het personeel voor hen door het vuur. Werknemers ervaarden zich als deel van een groter geheel, lang voordat die term populair werd.

Allebei kozen ze hun personeel vooral intuïtief, ook als dit niet de juiste papieren had. Voor mij was dit een openbaring en tevens een bijzondere kans om zo een groot bedrijf binnen te rollen als persoonlijk assistente van de GM. Ik was prettig verbijsterd over het vertrouwen dat hij in mij stelde.

Mijn andere baas liep als het even kon op kantoor op blote voeten rond, had een colbertjasje en een stropdas aan de kapstok hangen voor als er contracten getekend moesten worden, maar deed dat dan wel altijd met dezelfde dolfijnenpen om hem te herinneren aan zijn creatieve achtergrond.

Beiden zaten ze maar zelden achter hun bureau.

Wat Bezielt Emile Oude Wolbers?
Eigenaar van www.4life-essentials.nl Internet Specialist

Van kindsafaan wil ik weten hoe dingen werken en doorgronden waarom mensen doen wat ze doen. Steeds kijkend naar de essentie van dingen; de kern. Ik wil graag de vinger op de juiste plek kunnen leggen. Ik wil ook graag weten hoe kunnen dingen anders en makkelijker kunnen; bijvoorbeeld door samen te werken, door van 1+1 => 3 te maken.
Ontdekken, onderzoeken, pionieren, van de bekende weg af en soms met twee plankjes onder de laarzen over het drijfzand.

Na een aantal zware jaren met oververmoeidheid, burnout en angstklachten, heb ik een goede balans gevonden in het combineren van mensen-werk (coaching, counseling, emotionele en intuitieve ontwikkeling) en internet, web en social-media werk.

Ik wil graag mezelf en anderen laten schitteren.
Ik geloof in mensen, natuur en natuurlijke processen. Alles wat we als mens willen zijn, zijn we al. Ik ondersteun graag om dat zichtbaar en hoorbaar te laten worden door ruimte, aandacht, inzichten en tools aan te reiken. Mogelijkheden helpen zien en faciliteren.

Via 4Web Essentials doe ik die ondersteuning op Internet(technisch) gebied. Ik ontwerp en maak websites en ondersteun de klant in het helder krijgen van zijn wens, beeld en het verhaal dat hij via internet wil laten zien en horen. Social Media / profiling kan daar onderdeel van uitmaken. Om bedrijven extra te kunnen ontzorgen lever ik ook assistentie op afstand. Dit kan handig zijn bij ondersteuning op gebied van software-gebruik, een virus op de computer, maken en instellen van backups maar ook het aanmaken van een nieuw e-mailadres.

Alles bij elkaar opgeteld vind ik het heerlijk wanneer ik mijn talenten zichtbaar en hoorbaar kan maken en andere mensen daarmee verder komen. Als bestaande processen, gewoonten, afspraken enzovoort niet meer werken zoeken we samen nieuwe wegen. Lukt iets niet rechtsom, dan maar linksom.

Ik werk veel lokatie onafhankelijk en ben het makkelijkst te bereiken via www. emileoudewolbers.nl | www.4web-essentials.nl | www.4life-essentials.nl
Op Skype bereikbaar onder nomad4essentials en e-mailen kan naar contact@emileoudewolbers.nl

De nieuwste editie van E+Zen=Zine van Bezield Coachen staat nog maar net online (gisteren) of er komt (vandaag) een mailtje binnen van Nisandeh Neta’s office getiteld: Laat ons jouw Blog Promoten en daar zeg ik geen nee tegen!

Zeker als ik daar dan ook nog ‘How to write a book in 28 days’ mee kan ‘winnen’, dan vind ik dat helemaal leuk omdat ik dat toch al heel graag wilde doen.

Ik kreeg eerder al het commentaar van diverse mensen: “Maar zo’n workshop heb jij toch helemaal niet nodig?”

Nou weet je, ik denk van wel. In de eerste plaats vind ik het heel leuk om geconcentreerd met een aantal gemotiveerde mensen ‘leerling’ te zijn in iets waar ik mezelf in wil verbeteren. In de tweede plaats denk ik dat het een goeie motivator is om het er eindelijk eens van te laten komen. En in de derde plaats komt er volgens mij in de workshop genoeg aan bod wat ik nog niet weet!

Om daar dan weer volop aandacht voor te vragen, vind ik dan wel weer net wat lastiger
Maar het werkt als volgt: Je kunt mij een ‘thumbs up’ – een duimpje – geven bij deze link, in de betekenis van ‘Carolien schrijft een fijne/zinnige blog’.
Dan zullen we vervolgens zien wat er gebeurt.

Ik weet dat veel mensen gemakkelijk mensen ‘ronselen’ met diverse oproepen op allerlei podia voor zulk soort doeleinden, en daar ben ik dan net weer wat behoudender in, dus als jij dát voor mij wilt doen, maak ik volgens mij een goede kans.

Stel dat ik win, dan spreek ik hier af, dat ik mijn eerste boek opdraag aan al diegenen die me een duimpje hebben gegeven.
Laat me dat dan wel even weten, want ik heb geen inzicht in de database bij Open Circles

Alvast Hartelijk bedankt!
Carolien

Hieronder wat ik ook daar geschreven heb:

“Bezield Coachen anno 2010″ is de blog van mijn Trainingsbureau Bezield Coachen waarin ik zowel melding maak van de komende activiteiten zoals workshops en themaweken alsook andere mensen in het licht zet in de rubriek “Wat Bezielt….”

Mijn zakelijke doelgroep is breed samengevat ‘Mensenwerkers’: ZZP-ers, coaches, trainers, begeleiders, managers.

De focus ligt op innerlijke drijfveren verenigen met je doelstellingen in je werk.
Van Blasé of Burn-out naar Bezield en Bevlogen.

Ook heb ik een particuliere doelgroep en dat zijn mensen die aan hun intieme relatie willen werken.

Mijn werk is mijn passie net als schrijven, dus werk en privé lopen ook regelmatig in elkaar over. Vandaar dat ik ook even mijn persoonlijke blog erbij noem:

http://carogeurtsenmyblog.wordpress.com/

Daaronder vind je dan het volgende regeltje, waar jij je stem uit kunt brengen.

Ik vind dit goed: 0