Terwijl er vanmorgen een luchtballon langs mijn raam dreef, hoorde ik beneden de buurman een vers broodje aan de deurknop hangen. Ik voelde me gezegend!
Nu alweer meer dan een week in Turkije vroeg ik me al ongeveer net zolang af waarom deze nieuwsbrief nog steeds niet de digitale deur uit was. Ik dacht dat het te wijten was aan vakantiegevoel en bijbehorend uitstelgedrag. Nu weet ik dat het te maken heeft met het thema van de nieuw te verschijnen Nederlandse vertaling van Paolo Coelho’s boek: ‘De Beschermengel’. 
Onbewust was ik aan het draaikonten over de Zin en het Zen aspect van deze editie. Nu, na het lezen van de eerste 40 bladzijden van de PDF - ik mag het boek waarvan de vertaling op 19 augustus uitkomt ‘vooruitlezen’- nu weet ik dat ik het hierover wil hebben. Na lezing realiseer ik me namelijk eens te meer hoe vaak ik tenauwernood aan de dood ontsnapt ben en me met recht ‘beschermd’ heb gevoelt, met name in de auto.
Het aantal bijna-ongelukken wat ik gehad heb, is niet op twee handen en voeten te tellen. De in mijn geheugen gegrifte en mogelijk ‘ergste’ keren waren in Turkije. Ze vonde alledrie in een en dezelfde week plaats, in het laatste jaar dat ik er woonde.
Dit was in een tijd dat mijn hele leven behoorlijk op zijn kop stond en ik wel al wist dat er knopen doorgehakt moesten worden maar nog niet bereid was om mijzelf daarin onder ogen te komen. En ja, ik had altijd acheraf het gevoel dat ik een speciale auto-beschermengel heb die over mij waakt.
Ze zeggen wel eens alle goeie dingen komen in drieën, maar zo is het ook met wake-up calls in het leven, althans in mijn ervaring. Drie bijna-ongelukken in één week tijd, ‘did wake me up allright’.
De eerste keer moest ik zo nodig ongeduldig een tractor inhalen terwijl we beiden beropwaarts gingen. Ik reed mezelf haast van de weg af het ravijn in terwijl zijn linkerwiel mijn passagiersdeur schraapte.
De keer daarna hield ik inene het stuur van onze Opel los in mijn handen terwijl ik aan het inparkeren was bij ons huis. We hadden net een stevige bergrit achter de rug.
De derde en meest shockerende keer was onderweg van Antalya naar Kalkan, ook weer bergopwaarts rijdend. Een auto draaide zonder dat aan te geven mijn richting in de hoofdweg op en boorde zich vol in de zijkant. Daardoor kwam ik dwars op de weg tot stilstand. Vervolgens kon een aansnellende vrachtwagen ons maar net ontwijken, waarmee de chauffeur op het nippertje voorkwam dat hij onze achterkant verpletterde, precies daar waar mijn zoontje in een maxi-cosi lag te slapen.
Een week later zat ik in het vliegtuig richting Schotland voor een time-out om wat soulsearching te gaan doen over de toekomst. The rest is history.
In De Beschermengel beschrijft Coelho mede door de ogen van zijn vrouw zijn queeste naar de de Mojavewoestijn om daar een ontmoeting met zijn beschermengel te hebben. De komende dagen zullen de volgende hoofstukken mijn mailbox binnen komen rollen en ik verheug me nu al. Niet alleen op het lezen ervan, maar ook op wat het met mij en in mij teweeg zal brengen.
Ook verheug me nu nog meer op de retraite week ‘In het Ritme van onze Natuur‘ in oktober, om dan de valleien van Cappadocië tot onze beschikking te hebben als ontmoetingsplek van wie weet jouw beschermengel. Ik hoor graag of jij uberhaupt iets met het gegeven zelf hebt of niet.
Hartelijke groet,
Carolien Geurtsen
