Galerij

Op mijn manier er toe doen

De verhalenvertellers van de Bosjesmannen hebben het over twee soorten honger. Volgens hen is er fysieke honger en dat wat ze de Grote Honger noemen. Dat is de honger naar betekenis. Er is maar één ding dat werkelijk onverdraaglijk is … Lees verder

Galerij

Wat bezielt Leonie Linssen

Vandaag alleen een oproep om Verander je Wereld, de weblog van Leonie Linssen te  lezen, bij wie enkele dagen geleden borstkanker geconstateerd is en die zich daar op een voor mij indrukwekkende manier mee verhoudt. Een klein stukje uit haar … Lees verder

Galerij

Praatstoel

Wat schreef ik nou vannacht op Twitter? “Wil iemand alsjeblieft de poten onder mijn praatstoel vandaan zagen”, of iets in die trant. Na drie uur slaap en een vrij onbewogen start vanmorgen ben ik er weer net zo hard op … Lees verder

Galerij

Mijn manieren

Deze galerij bevat 1 foto's.

..zijn absoluut onconventioneel. Sommigen vinden me overdreven aardig, hard praten, erg aanwezig of heel soms ronduit opzichtig.  wat ik meestal te horen krijg is enthousiast en spontaan en daar kan ik me goed in vinden. Laatst vroeg Nisandeh Neta in … Lees verder

Galerij

Zing je Ziel

Stembevrijding en zangplezier Met drie jaar stond ik op de tafel bij mijn oma in de huiskamer luidkeels ” I love you, yeah yeah yeah” te zingen.  Met een Twistketting om die ik van mijn moeder had gekregen. Mijn oom … Lees verder

Lijden in Stilte

Dramatische titel voor een dramatisch verhaal. Een voormalig cliënte van mij heeft het ruim 20 jaar voor zich gehouden en als onderdeel van het integreren van delen van haar verleden, en tevens om vrouwen in een soortgelijke situatie een hart onder de riem te steken om erover te (gaan) durven praten,  is ze aan het schrijven geslagen.
Vooralsnog publiceert ze hier nog niet onder haar eigen naam, maar wat niet is kan nog komen. Het is ook niet niks om jarenlang, gedwongen door je eigen man, in de prostitutie gezeten te hebben en uiteindelijk de moed te vinden om, letterlijk met gevaar voor eigen leven, eruit te stappen. Het is een verhaal wat zich weven zal, chronologisch vaak van de hak op de tak zal springen en misschien taalkundig niet altijd een even geletterd voorkomen zal hebben, maar het is een verhaal waard om verteld te worden, voor al die vrouwen die op de een of andere manier in het nauw zitten, of hebben gezeten.
We noemen haar Carla.

Je doet maar

Ik had mijn ex verteld dat ik verliefd op iemand was. Niet iemand van het werk maar iemand die ik had ontmoet bij de paarden. Hem gezegd dat ik niet langer kon werken. Dat ik het niet meer kon velen aan mijn lijf en dat ik weg ging bij hem. Hij wilde niet dat ik ging en zei dat hij me zou doodschieten. Al die tijd heb ik mezelf voorgehouden dat ik wist dat hij me niet wilde doodschieten. Ik was ook niet bang. Maar ik was ook niet niet-bang. Ik voelde eigenlijk niks en vond alles best.

Later zei iemand eens dat het ontzettend moedig en dapper was dat ik weg ben gegaan. Maar ik was helemaal niet dapper. Ik voelde gewoon niks. Als hij maar voorzichtig was voor mijn hond en ik uiteindelijk maar gewoon kon gaan. Verder weet ik er niks meer van.

Alle detail volledig geblokt, volgens C. uit zelfbehoud. Afgescheiden. Volgens haar heb ik onbewust het juiste gedaan: niet reageren. Er niet tegen in gaan. Niet gillen. Geen enkele aanleiding geven aan hem om te in actie te komen. Oh… maar dat was dan niet bewust. Ik weet niet meer of ik op het moment zelf ook dacht dat hij me niet echt dood zou schieten, of dat ik me dat later heb bedacht. Ik kan de gevoelens en emoties of het gebrek eraan, niet meer goed in de tijd plaatsen.

Ook nu terwijl ik dit schrijf heb ik moeite om te geloven dat er een lading op zit. Ik merk wel dat ik ontwijkgedrag krijg. Ik wil andere dingen doen. Er niet over schrijven. Een stemmetje in mijn hoofd probeert me te overtuigen dat er geen lading op zit en alles wat ik nu doe, hoe ik er nu de aandacht op vestig, het alleen maar erger maakt dan het was. “Hij wou je niet dood schieten en je was niet bang. Je bent gewoon weggegaan en klaar. Verder niks aan de hand.”

De volgende dag, of was het twee dagen daarna? Dat weet ik niet meer precies. Ik had een kamer gehuurd. Dat had ik allemaal al geregeld voor ik wegging. Het was avond en de bel ging. H., de man waar ik verliefd op was, stond net in de gang en het was L. –  mijn toen nog niet ex-man-  die aanbelde. Hij was me gevolgd. Hij bedreigde H. en die maakte dat hij wegkwam. L. bleef op me inpraten en wilde niet weggaan.

Ik weet niet meer wat hij allemaal heeft gezegd. Ik geloof dat ik het op dat moment ook niet gehoord heb. Ik was totaal verdoofd en het kon me geen snars schelen wat hij wou. Hij liep nog steeds rond, met zijn pistool in zijn hand, maar ook dat drong niet echt tot me door. Hij zei iets in de trant van: “Als …(wat dat “als” was, weet ik niet meer) dán blijf ik gewoon hier”. “Ik ga niet weg tot je…” geen idee meer wat dat was. Zoals gezegd, ik herinner me lang niet alles meer. Ik dacht wel: “Best, je doet maar”. Ik had maar één kamer gehuurd, met een hoekbank waar ik ook op sliep.Ik ben op die bank gaan liggen en in slaap gevallen.
Wat L. heeft gedaan? Ik heb geen flauw idee. Hij had gezegd dat hij niet van plan was weg te gaan en dat hij zou blijven slapen. Ik geloof dat hij ook op de bank is gaan liggen. Maar het is allemaal niet tot me doorgedrongen. Ik ben echt gewoon in slaap gevallen en ’s-morgens was hij weg.
Inmiddels had ik ook een baantje op kantoor gevonden en daar was ik net sinds een paar dagen begonnen. Ik ben die ochtend gewoon naar mijn werk gegaan alsof er niks aan de hand was. Volgens mij ging mijn lijf op de automatische piloot gewoon zijn gang. Ik was er niet echt bij.

Ik lees het stukje over mijn ex net terug en ineens bedenk ik me dat hij wel geschoten heeft. Er zat een gat in de vloer en in mijn bed. En ik zei nog: “doe voorzichtig voor Pepijn” (Pepijn was onze hond). Het was niet gericht schieten maar zo’n beetje in het wilde weg. Als dreiging of zo. Heel onwerkelijk.

Carla

Gaat het dan nooit over?

Ik werk met een cliënt die mij een variant voorlegde op de meest gestelde vraag in mijn 30 jarig verblijf op de les-, train- en coach vloer. Deze nog jonge vrouw met een forse portie aan verwerkt en onverwerkt kinderleed vroeg het als volgt:

“Draag ik dit nou de rest van mijn leven met me mee?”

Haar lat ligt wat hoger dan gemiddeld. Zij vind 6 maanden toch wel het maximum om te rouwen om haar scheiding, “Het moet nu eens afgelopen zijn!” en ze wil ook  eindelijk wel eens ‘normaal’ met haar moeder om kunnen gaan terwijl moeders niet klaar is om haar los te laten in volwassenheid. Daar ligt nog een kluifje aan afscheid nemen van ouder-leunt-zwaar-op-kind patroon.

Op de vraag zelf kon ik haar alleen maar zeggen wat ik altijd zeg, en ook nu weer was dat, behalve een troost, tegelijk een bemoedigende opsteker en aanzet tot actie. Naast onze genetische blauwdruk is alles wat we meegemaakt hebben in onze kindertijd, en soms ook later,  nog als een platenspeler. Zeker als het emotioneel een grote of  soms zelfs traumatische impact heeft gehad. De grammofoonplaat met haar groeven en ribbeltjes, waarin de naald het vermogen heeft om tot het gaatje te gaan, zodat we ons slotakkoord kunnen zingen om in alle tevredenheid ons potentieel voor dit leven te voltooien.

Maar heel vaak schiet de naald ettelijke keren in ons leven over en meestal is dat terùg in een oude groef. Als we getriggert worden door iets of iemand biedt  ons dat de kans de plaat te poetsen of de aanleiding tot het terugschieten en de groef grondig te reinigen.
Als het, met wat voor inzicht, methode of levenswijze dan ook, lukt om dat laatste te doen, dan werkt dat precies zoals een composthoop: Een hoop afval die door de tijd, lucht en omstandigheden langzaam steeds verder afbreekt en transformeert naar vruchtbare grond.
Soms komt er afval bij, soms ook zijn delen veel langzamer of helemaal niet verteerbaar binnen aanzienlijke tijd. Maar overall kun je zeggen dat alles wat we meemaken uiteindelijk ook in ons én andermens voordeel kan werken en gáát werken als we het de kans geven én ons daar voor inzetten met ‘whatever it takes’

Ik ben heel benieuwd naar hoe anderen, jij, daarover denken. Vind je jezelf of anderen al gauw een zeur of voel je dat je eindeloos lang in dezelfde groef bent blijven hangen? Wat heeft jou in je leven het meest geholpen om heftige ervaringen verwerkt achter je te laten? Kortom, hoe kijk jij ertegenaan?

Galerij

Beweging in de Zaak

Deze galerij bevat 3 foto's.

Er zijn twee bazen in mijn leven geweest die ik voorgoed in mijn hart gesloten heb. De eerste was de Zwitserse GM van een 5 sterren hotel en de tweede een documentairemaker die een internetbedrijf begon waarmee hij de eerste … Lees verder

Wat Bezielt Emile Oude Wolbers

‘Wat bezielt je?’, is een vraag die maar al te vaak in negatieve zin gebruikt wordt. Ik grijp het zinnetje graag aan om mensen onder de aandacht te brengen die dat mijns inziens meer dan verdienen.

Emile hielp mij vandaag spontaan op afstand uit de brand toen mijn computer vastgelopen was. Met behulp van Skype en zijn kennis is het gelukt om de boel weer aan de praat te krijgen. Over beschermengelen gesproken…. Vandaar nog een extra ‘Wat Bezielt…?’

Wat Bezielt Emile Oude Wolbers?
Eigenaar van www.4life-essentials.nl Internet SpecialistEmile Oudewolbers

Van kindsafaan wil ik weten hoe dingen werken en doorgronden waarom mensen doen wat ze doen. Steeds kijkend naar de essentie van dingen; de kern. Ik wil graag de vinger op de juiste plek kunnen leggen. Ik wil ook graag weten hoe kunnen dingen anders en makkelijker kunnen; bijvoorbeeld door samen te werken, door van 1+1 => 3 te maken.
Ontdekken, onderzoeken, pionieren, van de bekende weg af en soms met twee plankjes onder de laarzen over het drijfzand.

Na een aantal zware jaren met oververmoeidheid, burnout en angstklachten, heb ik een goede balans gevonden in het combineren van mensen-werk (coaching, counseling, emotionele en intuitieve ontwikkeling) en internet, web en social-media werk.

Ik wil graag mezelf en anderen laten schitteren.
Ik geloof in mensen, natuur en natuurlijke processen. Alles wat we als mens willen zijn, zijn we al. Ik ondersteun graag om dat zichtbaar en hoorbaar te laten worden door ruimte, aandacht, inzichten en tools aan te reiken. Mogelijkheden helpen zien en faciliteren.

Via 4Web Essentials doe ik die ondersteuning op Internet(technisch) gebied. Ik ontwerp en maak websites en ondersteun de klant in het helder krijgen van zijn wens, beeld en het verhaal dat hij via internet wil laten zien en horen. Social Media / profiling kan daar onderdeel van uitmaken. Om bedrijven extra te kunnen ontzorgen lever ik ook assistentie op afstand. Dit kan handig zijn bij ondersteuning op gebied van software-gebruik, een virus op de computer, maken en instellen van backups maar ook het aanmaken van een nieuw e-mailadres.

Alles bij elkaar opgeteld vind ik het heerlijk wanneer ik mijn talenten zichtbaar en hoorbaar kan maken en andere mensen daarmee verder komen. Als bestaande processen, gewoonten, afspraken enzovoort niet meer werken zoeken we samen nieuwe wegen. Lukt iets niet rechtsom, dan maar linksom.

Ik werk veel lokatie onafhankelijk en ben het makkelijkst te bereiken via www. emileoudewolbers.nl | http://www.4web-essentials.nl | http://www.4life-essentials.nl
Op Skype bereikbaar onder nomad4essentials en e-mailen kan naar contact@emileoudewolbers.nl

Van Blasé naar Bevlogen.

Carolien GeurtsenDe nieuwste editie van E+Zen=Zine van Bezield Coachen staat nog maar net online (gisteren) of er komt (vandaag) een mailtje binnen van Nisandeh Neta’s office getiteld: Laat ons jouw Blog Promoten en daar zeg ik geen nee tegen!

Zeker als ik daar dan ook nog ‘How to write a book in 28 days’ mee kan ‘winnen’, dan vind ik dat helemaal leuk omdat ik dat toch al heel graag wilde doen.

Ik kreeg eerder al het commentaar van diverse mensen: “Maar zo’n workshop heb jij toch helemaal niet nodig?”

Nou weet je, ik denk van wel. In de eerste plaats vind ik het heel leuk om geconcentreerd met een aantal gemotiveerde mensen ‘leerling’ te zijn in iets waar ik mezelf in wil verbeteren. In de tweede plaats denk ik dat het een goeie motivator is om het er eindelijk eens van te laten komen. En in de derde plaats komt er volgens mij in de workshop genoeg aan bod wat ik nog niet weet!

Om daar dan weer volop aandacht voor te vragen, vind ik dan wel weer net wat lastiger😉
Maar het werkt als volgt: Je kunt mij een ‘thumbs up’ – een duimpje – geven bij deze link, in de betekenis van ‘Carolien schrijft een fijne/zinnige blog’.
Dan zullen we vervolgens zien wat er gebeurt.

Ik weet dat veel mensen gemakkelijk mensen ‘ronselen’ met diverse oproepen op allerlei podia voor zulk soort doeleinden, en daar ben ik dan net weer wat behoudender in, dus als jij dát voor mij wilt doen, maak ik volgens mij een goede kans.

Stel dat ik win, dan spreek ik hier af, dat ik mijn eerste boek opdraag aan al diegenen die me een duimpje hebben gegeven.
Laat me dat dan wel even weten, want ik heb geen inzicht in de database bij Open Circles🙂

Alvast Hartelijk bedankt!
Carolien

Hieronder wat ik ook daar geschreven heb:

“Bezield Coachen anno 2010” is de blog van mijn Trainingsbureau Bezield Coachen waarin ik zowel melding maak van de komende activiteiten zoals workshops en themaweken alsook andere mensen in het licht zet in de rubriek “Wat Bezielt….”

Mijn zakelijke doelgroep is breed samengevat ‘Mensenwerkers’: ZZP-ers, coaches, trainers, begeleiders, managers.

De focus ligt op innerlijke drijfveren verenigen met je doelstellingen in je werk.
Van Blasé of Burn-out naar Bezield en Bevlogen.

Ook heb ik een particuliere doelgroep en dat zijn mensen die aan hun intieme relatie willen werken.

Mijn werk is mijn passie net als schrijven, dus werk en privé lopen ook regelmatig in elkaar over. Vandaar dat ik ook even mijn persoonlijke blog erbij noem:

http://carogeurtsenmyblog.wordpress.com/

Daaronder vind je dan het volgende regeltje, waar jij je stem uit kunt brengen.

Ik vind dit goed: Thumb up 0